Pregunta Por si podéis ayudarme

  • Autor Autor AMML
  • Fecha de inicio Fecha de inicio
Pregunta

AMML

Usuario poco activo
Hola a todas y todos, y gracias por el espacio,

Tengo una pregunta o duda que me gustaría trasladar la foro, por si podéis ayudarme.
Mi situación es la siguiente; estoy en una relación de pareja desde hace nueve años y la persona con quien comparto mi vida, a mi modo de entender, después de llevar un tiempo leyendo sobre TLP podría estar padeciéndolo.

Me gustaría saber cómo podría abordar la situación de la mejor manera posible para ambos. ¿Cómo podría abordarse una conversación acerca del tema? y cuando digo el tema me refiero a, con todo el respeto hacia la persona, cómo proponer la búsqueda de un diagnóstico, pues a priori existe una resistencia por su parte a reconocer que pueda estar sufriendo ningún tipo de trastorno.


Muchas gracias
 
  • Me gusta
Reacciones: 1 usuario(s)
Hola buenas tardes!.
No se si te van a ayudar mis palabras porque no se muy bien que te preocupa exactamente. Lo que deduzco de lo que cuentas es que hay algo que crees qué está afectando a tu pareja pero no das muchas pistas. Has notado algún cambio en su ánimo? En su comportamiento? Se encuentra mal? Hace cosas que lo/te incomodan o ponen en peligro?
No entiendo que te ha llevado a leer sobre un trastorno de personalidad ni que exactamente piensas tú que es .
Desde mi experiencia propia te puedo contar que no es más que una manera aprendida y disfuncional de reaccionar ante las circunstancias de la vida, tanto internas como externas. El diagnóstico en sí no sirve de mucho si no va acompañado de un proceso de entendimiento y de estrategias para afrontar esos comportamientos/reacciones que nos hacen sufrir.
Entiendo tu preocupación , pero la etiqueta es lo de menos . Habla con él, pregúntale cómo está y como se siente y comparte como te sientes tú . Que note que estás a su lado y que lo vas a apoyar siempre, y exprésale la posibilidad de ir a hablar con algún profesional para ayudarle a gestionar su malestar si es que se encuentra mal. Investiga sobre psicólogos buenos cerca de vuestra zona por si el accede a ir , y acompáñalo si se anima .
Es muy duro ver a un ser querido mal, pero no puedes obligarle ni forzarle a que busque ayuda si ni siquiera reconoce que tiene un problema. Si lo confrontas abiertamente puede que consigas justo el efecto contrario , que te rechace y se aleje porque se sienta juzgado (y condenado)
No soy ninguna profesional así que no tomes mis palabras como una “sentencia”
Estar al lado de tu pareja , en los buenos momentos y en los regulares , es muchísimo.
Y cuídate tu tb. Si te está afectando de alguna manera igual podrías ir a hablar con alguien tú. Si necesitas contar algo te escucho.
Un saludo .
 
Última edición:
  • Me gusta
Reacciones: 1 usuario(s)
Muchas gracias por responder, @Aqnoloadivinas

Sí, tienes razón, es cierto que no he explicado mucho con respecto al problema que me preocupa. Trato de hacerlo y te cuento; lo que vivo y he vivido a lo largo de los nueve años de relación es por decirlo de alguna manera, una relación estable en ciertos aspectos e inestable en otros, no exenta de toxicidad. En los últimos años notamos el desgaste, mucho. Desde hace cinco años yo estoy en terapia, por distimia. Nos queremos mucho pero nos queremos malamente, podría decirse. A mí me cuesta entender los motivos de sus accesos de ira y otros comportamientos que van del maltrato emocional, la continua insatisfacción con lo que soy o represento como pareja para ella, con su vida en general, con la relación con su familia de origen. pero por decirlo de alguna manera no es constante, fluctúa. En mi caso me odia y me adora. Con su familia sucede algo parecido, no puede alejarse de ellos pero al mismo tiempo no puede vivir sin generar o verse envuelta en conflictos. Yo siento que es una persona maravillosa que sufre y ya no sé cómo acompañarla cuando entra en ese tipo de estados muy inestables, emocionalmente hablando.

Le propuse hacer terapia de pareja y no lo aceptó. Tengo voluntad de aprender y hacerme responsable de la parte que me toca en la relación y me gustaría tener acceso a herramientas que nos permitieran resolver de manera más constructiva nuestros conflictos, para no sentir que ando por un campo de minas. Sobre todo me gustaría aprender a no "pulsar el botón de su herida". Después de haber leído sobre el tema, entiendo que es algo complejo y delicado, que no se puede abordar de cualquier manera. Y que hay aspectos en los que yo no tengo agencia como pareja, ni conocimientos, que supongo que son parte de su trabajo personal, pero al mismo tiempo, entiendo que quienes la acompañamos tenemos también mucho que aprender para poder ayudar en el proceso.

Lo que le sucede a nivel relacional conmigo, le sucede con su entorno afectivo más próximo, su madre, sus hermanos, sus hijos. No así con las personas con las que trabaja o con amistades, es una persona muy sociable y brillante. De adolescente sufrió abusos por parte de un familiar y la famila miró hacia otro lado. Ella nunca ha trabajado ese tema con nadie a nivel terapeútico, no lo ha considerado necesario porque siempre se ha sentido una persona fuerte y con carácter. Y es cierto que es una persona fuerte. Yo intuyo que precisamente lo que se revela tiene que ver con no dar luz a su vulnerabilidad, haber perdido el acceso a ella

Estuvimos seis meses separados e intentamos volver, ocho meses después estamos en medio de una crisis grande. Me dice que no quiere perderme pero no sabe si quiere continuar, es decir, hasta ahora siempre ha mostrado arranques de soltar la relación pero luego se arrepiente, o se siente culpable y no da el paso.

Sé que hay algo en mi forma de estar en pareja que no le acaba de dar la seguridad que necesita. Pienso que tiene que ver con que yo también necesito sentir la relación como un espacio seguro que no depende de que una discusión cotidiana acabe degenerando en maltrato o ruptura. Esa es la razón por la cual me gustaría saber si un diagnóstico podría ayudarnos. Pero también te confieso que no es fácil de plantear para mí, porque tiene miedo y lo entiendo, al estigma de la enfermedad mental, a reconocerla. Me daría mucha tristeza y dolor perder a esta persona. Solo estoy tratando de ayudarnos. Y me gustaría hacerlo de la mejor manera posible.
 
  • Abrazo
  • Me gusta
Reacciones: 2 usuario(s)
Hola @AMML!

Desde hace cinco años yo estoy en terapia, por distimia.

Imagino que en estos 5 años habrás hablado de tu pareja en terapia ¿te ha aconsejado cómo gestionar lo que te preocupa?

De todas formas, tal y como te ha comentado @Aqnoloadivinas, más que hablar de etiquetas o diagnósticos, yo hablaría con ella y desde el corazón le diría que ves que sufre mucho cuando discutís y que esa angustia te desborda; que te duele verla así y que te duele cómo os tratáis. Dile que te gustaría que buscarais ayuda para que ella no tenga que cargar con el dolor que tiene sola y para que tú aprendas también a ser el refugio que necesita.

Muchas veces basta con hacernos saber que nos quieren, que somos queridas por nuestra pareja y que nos acepta por ¡muy embarradas! que estemos.
 
Última edición:
  • Me encanta
Reacciones: 2 usuario(s)
Sí, claro @Xusi . Mi terapeuta, que a su vez es psiquiatra y psicóloga trabaja conmigo, como os cuento, con mi distimia y sí ha establecido relación entre el desgaste emocional que puede suponer estar en esta relación y mi estado. Básicamente también me ha comentado que por lo que yo llevo a la terapia le ayudaría mucho hacer un trabajo terapeútico y posiblemente un tratamiento, pero es mi terapeuta y lógicamente se abstiene de hacer un diagnóstico, pues solo conoce mi parte o mi vivencia.

En esta última crisis, que ha derivado en algo semejante a tomarnos otro tiempo, ella me está ayudando a decidir si romper la relación y elaborar el consiguiente duelo. A tomar mi decisión. A mí me gustaría no tomar la decisión de romper sin antes plantear esta opción. Pero no quiero que se plantee como una amenaza o ultimatum, porque yo no lo vivo así. Sino como una opción de algo que no hemos explorado. No sé si me explico.

Muchas gracias por tu pregunta y tu consejo @Xusi
 
Disculpa por haber hablado de “él” tu pareja y no de “ella”.
Te mando un abrazo fuerte lo primero y después decirte que se lee entre líneas todo el cariño y la dedicación que le pones a intentar entender y mejorar la situación de ambos.
Me alegro infinito que tengas acompañamiento terapéutico porque se ve que estás sufriendo porque es una situación compleja y tormentosa. Pedir ayuda es de valientes y el comienzo del camino.
Creo que si tú no estás bien y fuerte poco puedes hacer para “salvarla” , salvo hundiros los dos en el forcejeo del desgaste diario. ¿Que opina ella de que vayas a terapia? ¿Te anima? ¿Ve que te ayude? A veces solo con ese testimonio puede servile de pistoletazo para dar el paso ella.
Te diría que te cuidaras y sanaras tú, y para ello tendrás que descubrir (de ti para ti) si es posible hacerlo a su lado o no.
Es lo que está es tus manos, tu responsabilidad , el resto , por desgracia , se te escapa. Y no es falta de amor, no es tu papel “salvar” a nadie y no suele funcionar , solo podemos salvarnos a nosotros mismos.
Otro abrazo enorme . Ojalá pudiera aportarte más luz
 
Muchas gracias, @Aqnoloadivinas

Recibo tu abrazo y tan valiosa opinión. Comparto que no se puede, ni se debe intentar salvar a nadie que no sea uno mismo, que el trabajo grande en situaciones complejas y dolorosas a veces pasa más por la aceptación en lo que es, lo que hay. Al menos como la opción que está en manos de uno y sobre la que uno puede trabajarse. Y confiar.

Con repecto a lo que ella me comunica de mi trabajo de terapia, es complejo, porque si bien aparentemente le parece bien, a veces percibo que lo vive como amenaza, imagino que una amenaza a que mi proceso me lleve a otro lugar. Al mismo tiempo siente el peso de mi estado depresivo, la distimia es una depresión más leve en cuanto a síntomas y que te permite funcionar con relativa normalidad, pero más pegajosa, podría decirse. Entiendo que no es una buena invitada a la relación.

Te agradezco de nuevo la atención y te mando un abrazo fuerte de vuelta. Y no pienses que no hay luz en tus palabras, me habéis acompañado esta tarde y eso también es luz
 
  • Abrazo
Reacciones: 1 usuario(s)
La distimia o depresión “funcional” no es culpa tuya! Tú la sufres y la afrontas a la vez, encontrarás la paz, y la salud ⭐️ aunque ahora te parezca un espejismo. Y esa batalla ganada es , a su vez, lo mejor que puedes hacer por ella tb.
Aquí estamos si quieres compartir algo o simplemente estar ❤️
 
  • Me encanta
Reacciones: 1 usuario(s)
Hola, mira com ja t'han comentat si ella no vol reconèixer que té algun transtorn, no hi ha res a fer, només paciència.
Jo vaig passar una situació similar, i després de patir molt vaig intentar la següent estratègia.
Vaig demanar cita a una terapeuta especialista en conflictes de relació, però per mi. Li vaig demanar a la meva parella que m'he acompanyat perquè la feia per anar sola.
Així aconseguia que ens conegués a tots dos. I vaig exposar el que veig i sento de la meva parella, el comportament, les explosions d'ira...
No ha estat fàcil però a poc a poc sense ser-ne massa conscient ha anat passant en pràctica tot el que recomanà a mi, la terapeuta.
Però ho podia fer perquè sabia que ell necessitava ser el fort, el que no té problemes.
Tant de bo us vagi bé.
 
Hola a todas y todos, y gracias por el espacio,

Tengo una pregunta o duda que me gustaría trasladar la foro, por si podéis ayudarme.
Mi situación es la siguiente; estoy en una relación de pareja desde hace nueve años y la persona con quien comparto mi vida, a mi modo de entender, después de llevar un tiempo leyendo sobre TLP podría estar padeciéndolo.

Me gustaría saber cómo podría abordar la situación de la mejor manera posible para ambos. ¿Cómo podría abordarse una conversación acerca del tema? y cuando digo el tema me refiero a, con todo el respeto hacia la persona, cómo proponer la búsqueda de un diagnóstico, pues a priori existe una resistencia por su parte a reconocer que pueda estar sufriendo ningún tipo de trastorno.


Muchas gracias
Hola AMML, si el no reconoce que necesita ajuda es un poco dificil ayudar. Pues deberia aceptar que tiene un problema y consultar con un profesional.
 
Hola AMML, con permiso, no creo que tener un diagnóstico ayude. No es más que una etiqueta para nombrar un conjunto de síntomas y a veces, los psiquiatras tambien se equivocan porque es muy fácil confundir TLP con un trastorno por estrés post traumático o con la respuesta ante el abuso emocional. Dices que ella fue abusada y que además, nadie validó aquella experiencia y eso puede ser tan desgarrador, que repercute en todo tu futuro y sobretodo, en su manera de ver el mundo y vincularse con los demás.

Más que hablar de diagnósticos, se pueden hablar de conductas o de patrones de comportamiento que se adquieren como defensa ante un mundo que podemos percibir peligroso. La realidad se distorsiona y puedes llegar a sentir desconfianza por las personas más cercanas sin tener un motivo de peso. Esa es la mente en hipervigilancia, buscando peligros para poder defenderse a tiempo y a veces provoca respuestas exageradas ante los demás. No es racional, es una mente en modo supervivencia.

Podemos llevarnos tantos años en alerta, que luego no sabemos vivir de otra manera y cuesta desconectar la alarma. Eso es un trabajo interior que cada uno debe hacer y ayuda muchísimo tener un vínculo seguro que acompañe en el proceso. Por tus palabras, se nota el amor que le tienes a tu pareja y tu deseo de construir un futuro con ella. Esa es la mejor compañía que se puede tener.

Yo te diría que cambies tu manera de ver esta situación. No es que su cabeza funcione mal, es que está aterrada y confundida y con un conflicto interno que a veces se activa y le despierta emociones muy intensas. Todo eso tiene solución, pero tú no puedes hacer nada por solucionarlo porque no te corresponde. Eso sólo lo puede hacer ella y está lejos de ponerse una etiqueta que condicionará su vida para siempre.

Creo que lo único que puedes hacer por ahora es acompañarla, sostenerla y amarla sin condiciones sin dejar de cuidarte tú.

Mucho ánimo y un abrazo fuerte.
 
Atrás
Arriba